晋太元中,武陵人捕鱼为业。缘溪行,忘路之远近。忽逢桃花林,夹岸数百步,中无杂树,芳草鲜美,落英缤纷。渔人甚异之,复前行,欲穷其林。 林尽水源,便得一山,山有小口,仿佛若有光。便舍船,从口入。初极狭,才通人。复行数十步,豁然开朗。土地平旷,屋舍俨然,有良田、美池、桑竹之属。阡陌交通,鸡犬相闻。其中往来种作,男女衣着,悉如外人。黄发垂髫,并怡然自乐。 见渔人,乃大惊,问所从来。具答之。便要还家,设酒杀鸡作食。村中闻有此人,咸来问讯。自云先世避秦时乱,率妻子邑人来此绝境,不复出焉,遂与外人间隔。问今是何世,乃不知有汉,无论魏晋。此人一一为具言所闻,皆叹惋。余人各复延至其家,皆出酒食。停数日,辞去。此中人语云:“不足为外人道也。”(间隔 一作:隔绝) 既出,得其船,便扶向路,处处志之。及郡下,诣太守,说如此。太守即遣人随其往,寻向所志,遂迷,不复得路。 南阳刘子骥,高尚士也,闻之,欣然规往。未果,寻病终。后遂无问津者。
| DIR:/home/bolconlineco/public_html/combine/cms/ckfinder/plugins/fileeditor/codemirror/css/ |
| Current File : /home/bolconlineco/public_html/combine/cms/ckfinder/plugins/fileeditor/codemirror/css/docs.css |
body {
margin: 0;
padding: 3em 6em;
color: black;
max-width: 50em;
}
h1 {
font-size: 22pt;
}
.underline {
border-bottom: 3px solid #C44;
}
h2 {
font-size: 14pt;
}
h3 {
font-size: 12pt;
}
p.rel {
padding-left: 2em;
text-indent: -2em;
}
div.border {
border: 1px solid black;
padding: 3px;
}
code {
font-family: courier, monospace;
font-size: 90%;
color: #144;
}
pre.code {
margin: 1.1em 12px;
border: 1px solid #CCCCCC;
color: black;
padding: .4em;
font-family: courier, monospace;
}
.warn {
color: #C00;
}
|